Opis tańców wykonywanych przez Zespół Kowalnia

Folklor taneczny okolic  Bobowej , Łużnej czy Stróż odbiega w charakterze ruchu od tańców pozostałych regionów Pogórza . Prawie połowa tańców tańczona jest w metrum trójdzielnym, a pozostałe tańce o metrum dwudzielnym też są tańczone w umiarkowanym tempie, z mniejszym rozmachem. Stróże to specyficzna miejscowość leżąca na pograniczu Lachów Sądeckich i Pogórza Gorlickiego. Stąd folklor jaki prezentuje zespół jest niezwykle żywiołowy i melodyjny.

Na naszym terenie istnieje kilka dawnych tańców, tańczonych krążeniem w miejscu, wykonanym na całej stopie, bardzo drygliwie. Są to tańce strząska, kulawy, drąg, drobny. Krok taneczny polki lub kroki dreptane przeplatane są krokami akcentowanymi oraz przyklękami. Przyklęki są charakterystycznym elementem i w swoistej formie występują w tańcu kulawy i w furtoku.
Następnym, odrębnym elementem ruchu jest w tańcu parami przekładanie złączonych dłońmi rąk tancerza i tancerki w ujęciu zamkniętym w jednym takcie z biodra tancerza na biodro tancerki, w drugim takcie odwrotnie z biodra tancerki na biodro tancerza. Tańczący stosują ten element ruchu w polce suwiec, w tańcu drąg, w polce uciekanej, w polce mazurce.
Następną cechą wirowych tańców jest uginanie nóg na "raz" każdego taktu w obrotach, wykonywanych w prawo w polce mazurce, w polce uciekanej i w polce suwiec.
Ciekawym tańcem jest polka do boku. Kroki taneczne przypominają
czardasza węgierskiego. Tańcem zbiorowym jest polka mazurka oraz mało znana szabasówka.
Podstawowy krok mazurki oscyluje między krokiem mazura a
krokiem polki. Jak podają starzy informatorzy z Łużnej, jest to
taniec bardzo dawny, który prowadzony był na zabawach przez
przodownika.
Trzecim tańcem zbiorowym jest taniec zachodni, odpowiednik okółki
z okolic Krosna. Taniec ten tańczą sami mężczyźni, popisując się i
wypatrując sobie tancerki. W czasie tańca śpiewają, gestykulują rękami, przytupują, chodzą po kole, kończą krążeniem po dwóch w ujęciu pod rękę.
Kowalnia tańczy takie tańce jak :
sztajerki, polkę w lewo, walczyka, chodzonego, strząske, suwca, furtoka, polkę bez nogę, a oberek jest  tańczony bardziej skocznie,
choć z mniejszym rozmachem niż na terenach lasowiackich, czy
rzeszowskich; stosując przy tym przeważnie ujęcie rąk okrągłe.